Ξέθωρες πνοές

Συντετριμμένο στέμμα εμπρός μου,

αόρατη υπόσχεση που εκρατήθη

τα όνειρα μπορεί να ξεγελούν

αλλά οι εφιάλτες κρατούν το λόγο τους.

Μια πνοή πια βγαίνει από το στόμα μου

και αυτήν ο καθρέφτης μου την επιστρέφει πίσω,

ξέθωρη όπως ακριβώς την έστειλα.

Πάνε οι δυο κι οι τρεις φωνές που ζούσαν εντός μου

Καμιά φορά τις ακούω από μακρυά όταν πλαγιάζω αλλά ως εκεί. 

Δεν πλησιάζουν πια. 

Ετράνεψε πολύ η σιωπή, τόσο που έπνιξε τις φωνές και τις χίμαιρες.

Κι απλώθηκε μια τέτοια ψυχική άπνοια

λες και μεταβιβάστηκε όλη η ζωή στα όνειρα, 

για να αντισταθμίσει το νεκρικό ξύπνημα.

Και άμα χάνονται τα λόγια κι από κει

δεν τα βαφτίζω τελειωμένα,

μέχρις ότου ένα ξύπνημα να ρθει

και μετά να ξυπνήσω με τις γνώριμες πνοές εντός μου.

Γι αυτούς που βλέπουν όνειρα..

Να χα λίγη εξουσία να σε εμπόδιζα, αιώνιε κινηματογραφιστή μου, απ’ το να κάνεις τους φόβους μου εικόνες. Μα οι άλλοι σε νιώθουν σημαντικό και σε βαφτίζουν υποσυνείδητο.

Να χα λίγη δύναμη να σε επέκτεινα ησυχαστήριο των παφλασμών μου και κατευναστή της τρικυμίας, μα λίγες σου μόνο ώρες αντιστοιχούν και σε μένα, ω γλυκιέ μου ύπνε.

Να χα το θάρρος να σε άλλαζα τρεμάμενη ψυχή μου, μα πρόλαβες και συνήθισες τις ξένες διδασκαλίες κι έγινες χαρακτήρας μου.

Να χωρούσατε στο κεφάλι μου, μικρές μου λέξεις και να μη με πιέζατε να σας βάλω σε χαρτί. Και όταν τα ποτάμια σας φουσκώναν και ξεχείλιζαν να μην κρυβόσασταν η μια μες την άλλη.

Και ας είχαν κάποιες από σας έναν ήχο, για να ήξερα πότε τελειώνετε και πότε παραιτείστε. Πότε ο οίκτος σας γίνεται τραγούδι και όχι ύπουλος ψίθυρος μες τη νύχτα.

Άραγε θα ονειρευτώ απόψε;